Ένα να τέλος να αρμόζει...

Δευτέρα βράδυ στον Πειραιά, με τη βόλτα να ξεκινάει από το απλό και τίμιο παράπονο ότι το χιλιάρικο έχει γίνει το νέο πεντακοσάρικο. Ξαπλώστρες, διαρκείας στον Ολυμπιακό, φακές, αγγούρια, ενοίκια, Θεσσαλονίκη με σχεδόν μισό μισθό και κάπου εκεί μπαίνει η καινούργια ενότητα του Γουόκι Τόκι: Κράζεις, θαυμάζεις. Ο Μανώλης θαυμάζει το Sad But True σαν άνθρωπος που έχει ανοίξει σκοτεινή πόρτα και την έχει ξανακλείσει, ο Αλέκος φέρνει στο τραπέζι το “ένα τέλος να αρμόζει”, και από εκεί και πέρα η κουβέντα γίνεται κανονικό ξεσκαρτάρισμα: καψούρα, μπουκάλες, μπουζούκια, Μαχαιρίτσας, παλιές ελληνικές ταινίες και ό,τι άλλο χωράει σε μια περπατημένη Δευτέρα.