Το Γουόκι Τόκι ξεκινάει με μια διόρθωση για το “δώσε ένα τέλος να αρμόζει”, γιατί καμιά φορά πρέπει να ξαναγυρίσεις σε ένα κράξιμο και να πεις “κάτσε, μήπως το αδίκησα λίγο;”. Από εκεί η βόλτα ανοίγει σε σχολικές εκδρομές, Sepultura, DVD από video club, καμένα CD, άγραφα δισκάκια που έμειναν για πάντα στο συρτάρι, δισκάδικα που μύριζαν χαρτίλα, τσιγαρίλα και υγρασία, και το shuffle που μάλλον σκότωσε την ιδέα του δίσκου. Μετά έρχεται το σήμερα και γίνεται λίγο πιο περίεργο: παιδιά που μιλάνε στη Siri, GPT που σου λέει “ωραία ιδέα, πάμε να το δούμε”, AI που σε μαθαίνει πώς να του ζητάς πράγματα, και μια γενιά που ίσως μεγαλώνει θεωρώντας φυσιολογικό να μιλάει σε κάτι που απαντάει πάντα. Κάπου ανάμεσα μπαίνουν και delivery στον Πειραιά, πεταμένα πατίνια, Beef, κορεάτικος καπιταλισμός, Παπακαλιάτης, σειρές που κάνουν μάθημα και το αιώνιο ερώτημα: γιατί βγήκαμε τελικά να περπατήσουμε;
Περπατάμε, μιλάμε, ξεθυμαίνουμε.
Chapters: 00:00 Intro και 6 χιλιόμετρα φόλα 00:45 Το τέλος που ίσως αδικήσαμε 03:25 Sepultura σε σχολική εκδρομή 06:08 DVD, καμένα CD και video club 09:22 Streaming ή παλιά MP3; 12:12 Το shuffle σκότωσε τον δίσκο 18:00 Το 2000 δεν ήταν χθες 21:25 Όταν ήρθε το delivery στον Πειραιά 24:00 Πατίνια, virtual κόσμος και AI 27:00 Το GPT σε μαθαίνει πώς να του μιλάς 28:24 Παιδιά, Siri και ψυχολογικές σφαλιάρες 34:12 Beef, καπιταλισμός και σειρές που κάνουν μάθημα 48:00 Γιατί περπατάμε ακόμα