Παρασκευή απόγευμα, περπατάμε, και ο Μανώλης θυμάται έναν άγνωστο που έπιασε κουβέντα με τον Τάσο στη δουλειά. Ξεκίνησε με ένα αθώο «να σου πω κάτι» και μέσα σε λίγες λέξεις έφτασε από τη θανατική ποινή στις βάρκες με μετανάστες. Πόσο εύκολα μιλάμε για τη ζωή του άλλου όταν δεν είναι δική μας;
Με τον Αλέκο η κουβέντα δεν βγάζει εύκολη απόφαση. Τι κάνεις με κάποιον που έχει διαπράξει κάτι φρικτό; Πόσο σίγουρος μπορείς να είσαι ότι δεν έγινε λάθος; Είναι δικαιοσύνη, εκδίκηση ή κάτι άλλο; Και ποιος θα αναλάβει να εκτελέσει την απόφαση; Στο πλάι μπαίνει και το σκρολάρισμα που μας επιστρέφει κάθε μέρα όσα ήδη πιστεύουμε.
Η βόλτα στρίβει στο AI: ποιος θα το ελέγχει, ποιος θα κρατάει τη δύναμη και ποιες δουλειές θα αλλάξουν. Από εκεί περνάμε στη Σούζαν Σάραντον και την Παλαιστίνη, στο Supernatural, σε σειρές, στο Coyote vs. Acme και στο Ριφιφί.
Στο τέλος πιάνουμε το ύφος ανωτερότητας που βγάζουν μερικές φορές οι άνθρωποι της τέχνης, τα λάθη που θυμάσαι από μια ζωντανή παράσταση και τον αυθορμητισμό που δεν γίνεται να τον σχεδιάσεις. Η πολυπόθητη τριπλέτα, πάλι, δεν βγήκε.
Chapters:
00:00 Εισαγωγή 04:31 Ένα «να σου πω κάτι» και η θανατική ποινή 10:02 Μετανάστες μόνο για φτηνά μεροκάματα; 14:00 Εκδίκηση, ισόβια και το ενδεχόμενο λάθους 22:58 Τραμπ, Κίνα και AI χωρίς φρένα 28:36 Το AI και οι δουλειές που αλλάζουν 31:39 Supernatural και Σούζαν Σάραντον 35:02 Paradise, Mayday και 90s 38:58 Ο Κογιότ μηνύει την Acme 43:46 Ριφιφί και ελληνικές σειρές 46:05 Οι καλλιτέχνες και το ύφος της ανωτερότητας 50:30 Το λάθος που μένει από μια παράσταση
