Explicit 
S02:E13
Τρίτη βράδυ στον Πειραιά και αυτή τη φορά έχουμε δώσει υπόσχεση: θα μιλήσουμε για τη μόδα. Ο Αλέκος έρχεται αδιάβαστος. Ο Μανώλης έρχεται με μια θεωρία για την ανθρώπινη ηλιθιότητα. Καλή αρχή.
Γιατί θέλουμε να φοράμε ό,τι φοράνε όλοι; Και αν κάνουμε επίτηδες το αντίθετο, πόσο δική μας είναι τελικά η επιλογή; Crocs, αστράγαλοι στον αέρα, ίδια κουρέματα, κασκόλ-κουβέρτες και το γιλέκο των 27 ευρώ που αγόρασε ο Μανώλης για τον γάμο του. Οι τσάντες Polo και τα καρό πουκάμισα τη γλιτώνουν κάπως. Οι υπόλοιποι δύσκολα.
Η κουβέντα ανάβει όταν φτάνουμε στη συνέντευξη για δουλειά: θα προσλάμβανες έναν άνθρωπο που ξέρει τη δουλειά αλλά δεν σου αρέσει το ντύσιμό του; Ο Αλέκος λέει ότι η εικόνα μετράει. Ο Μανώλης λέει ότι έχουμε συμβιβαστεί με μια βλακεία. Συμφωνία δεν βγαίνει.
Κάπου ανάμεσα χωράνε η Αμελί, η Balenciaga, τα χρώματα που χάθηκαν από το design, τα AI που μας βγάζουν όλους κούκλους στα 80s και ο Κραουνάκης. Η βόλτα φτάνει στο τσιγάρο που ακόμη λείπει στον Μανώλη, στο brunch και στα μαγαζιά που επιμένουν να λέγονται «κάτι-νάδικον».
Chapters:
00:00 Εισαγωγή και η υπόσχεση για τη μόδα 01:34 Το πέπλο της ηλιθιότητας 06:54 Μόδα, αγέλη και το «θέλω να ανήκω» 12:29 Crocs, αστράγαλοι και ίδια κουρέματα 18:45 Το γιλέκο των 27 ευρώ και τα ψώνια 32:25 Lara Croft, βάτες και το καρέ της Αμελί 37:34 Η συνωμοσία της μόδας και η Balenciaga 42:21 Τσάντες Polo και καρό πουκάμισα 47:25 Θα προσλάμβανες τον Μανώλη έτσι ντυμένο; 55:34 Χρώματα, Speedo και τα AI 80s 01:01:54 Κραουνάκης, εικόνα και αλλαγές στρατοπέδου 01:10:04 Το τσιγάρο που ακόμη σου λείπει 01:13:54 Brunch, δεκατιανάδικον και ονόματα μαγαζιών