Γιατί δεν μας σοκάρει πια μια γυναικοκτονία;
Τρίτη βράδυ στον Πειραιά και η βόλτα ξεκινάει από εκεί που δεν γίνεται να κάνεις πως δεν βλέπεις: άλλη μια γυναίκα νεκρή, άλλη μια ιστορία που περνάει από τα timelines, άλλη μια κοινωνία που μοιάζει να έχει φάει αναισθητικό. Ο Μανώλης και ο Αλέκος μιλάνε για την αδυναμία προστασίας, τα σπίτια που φτιάχνουν ανθρώπους, την “παλιάς κοπής” αρρενωπότητα, την πολιτική που κοιτάει searches σαν marketing report και την ανάγκη να δείχνεις τον καραγκιόζη με το δάχτυλο όταν λέει καραγκιοζιλίκια.
Και επειδή είναι Γουόκι Τόκι, η κουβέντα δεν μένει εκεί με στημένη σοβαροφάνεια. Περνάει από Unforgiven II, Σφακιανάκη, ευγένεια, λάθος παραγγελίες, γαρίδες που μυρίζουν παιδικό τραύμα, καρπούζι με φέτα, πεπόνι, αχινούς, ψάρεμα και 9,25 χιλιόμετρα που βγήκαν με το ζόρι αλλά βγήκαν.
Περπατάμε, μιλάμε, ξεθυμαίνουμε.
Chapters:
00:00 Intro και η μέρα που χάθηκε 00:57 Άλλη μια γυναικοκτονία 03:00 Όταν δεν σε προστατεύει κανείς 07:11 Μούδιασμα, οπαδοί και αναισθητικό 12:35 Τι μεγαλώνουμε στα σπίτια μας 16:15 Τοξική αρρενωπότητα ή εγκληματική συμπεριφορά 21:20 Περιβάλλον, τύχη και επιλογές 27:50 Marketing, πολιτική και κόκκινα παπούτσια 32:45 Να δείχνεις τον καραγκιόζη 36:20 Unforgiven II στο εδώλιο 42:15 Ευγένεια, δάχτυλο και λάθος παραγγελίες 48:10 Γαρίδες, αστακοί και παιδικά τραύματα 54:00 Καρπούζι, πεπόνι, αχινοί και ψάρεμα
